Bilimsel Makaleler

    1. Özdoğan, B. (1987). Çocukta Oyun Terapisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 1(20), 69-86.

     

    1. Akman, Y. (1988). Serbest Oyun, Yapılanmış Oyun ve Model Alma Tekniklerinin Anaokuluna Yeni Başlayan Çocuklarda Görülen Ayrılık Kaygısının Azaltılmasına Etkileri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3, 99-104.

     

    1. Görker, I. (2001). Çocuklarda Oyun Tedavi Grubu: Bir Grup Çocuk ile Yapılan Oyun Tedavi Grubunun Değerlendirilmesi. Yeni Symposium, 39(1), 39-44.

     

    1. Kuğuoğlu, S., Tanır, M. K. (2006). Gelişim Dönemlerine Göre Oyunun Terapötik Kullanımı. Ege Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 22(1), 293-304.

     

    1. Bulut, S. (2008). Erken Çocukluk Dönemi Cinsel İstismarının Psikodinamik Oyun Terapisiyle Teşhisi ve Tedavisi. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 3, 29.

     

    1. Öğretir, A. D. (2008). Oyun ve Oyun Terapisi. Gazi Üniversitesi Endüstriyel Sanatlar Eğitim Fakültesi Dergisi, 22, 94-100.

     

    1. Akgün, E., Yeşilyaprak B. (2010). Anne Çocuk İlişkisini Oyunlar Geliştirme Programının Etkililiği. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi, 43(2), 123-147.

     

    1. Bugay, A., Delevi, R. (2011). Kum Oyunu Terapisi: Kuramsal Bilgiler ve Bir Olgu Örneği. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 18 (2), 127-134.

     

    1. Kıran, B., Çalık, C., Esenay, F, I. (2013). Terapötik Oyun: Hasta Çocuk ile İletişimin Anahtarı. Ankara Sağlık Dergisi, 2(1-2-3), 1-10.

     

    1. Alak, G. (2014). Otizmli Çocuklarda Sembolik Oyunun Dil Gelişimi ile İlişkisi.
      1. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 15(2), 45-59.

     

    1. Özkaya, B, T. (2015). Ebeveyn Çocuk İlişkisi Üzerine Odaklanan Bir Oyun Terapisi Yaklaşımı: Filial Terapi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 7(2), 208-220.

     

    1. Teber, M. (2015). Gençlik, Oyun ve Oyun Terapisi. Gençlik Araştırmaları Dergisi, 3(3), 1-22.

     

    1. Gençer, A, A., Aksoy, A. B. (2016). Anne Çocuk Etkileşiminde Farklı Bir Yaklaşım: Theraplay Oyun Terapisi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 8(3), 244-254.

     

    1. Aykara, A. (2017). Çocuk Merkezli Oyun Terapisinin Engelli Çocuklara Yönelik Sosyal Hizmet Uygulamaları Açısından Önemi. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, 28(1), 169-186.

     

    1. Kahveci, G. (2017). Davranışsal Konsültasyon Sağaltımı İçinde Bilişsel Davranışçı Oyun Terapisi: Down Sendromunda İçten Başlayan Dışa Yönelik Davranışsal Değişiklikler Yapma. Uluslararası Beşeri Bilimler ve Eğitimler Dergisi, 3(2), 297-321.

     

    1. Koçkaya, S., Siyez, M. G. (2017). Okul Öncesi Çocukların Çekingenlik Davranışları Üzerine Oyun Terapisi Uygulamalarının Etkisi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 9(3), 31-44.

     

    1. Teber, M. (2017). Oyun Terapistlerinin İş Doyumu. Türkçe Sosyal Bilgiler Araştırmaları Dergisi, 2(1), 38-46.

     

    1. Şahin, İ, K., Tortop, H. S. (2019). Gelişimsel Oyun Terapisinin Okul Öncesi Dönemdeki Çocukların Dil ve Sosyal Gelişim Düzeylerine Etkisinin İncelenmesi. Üstün Zekalılar Eğitimi ve Yaratıcılık Dergisi, 6(2), 65-73.

     

    1. Altun, K., Demir, V., Ünübol, H. (2019). Gelişimsel Oyun Terapisinin Çocuk Evlerinde Kalmakta Olan 4-8 Yaş Grubu Çocukların Travma Sonrası Duygusal Streslerine Olan Etkileri. Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 2(2), 35-46.

     

    1. Yanıt, E. (2019). Selektif Mutizm Vakasının Yönlendirilmemiş Oyun Terapisi Teknikleri ile Sağaltımı. Türkiye Bütüncül Psikoterapi Dergisi, 2(3), 68-76.